Ode aan mijn plastisch chirurg

Afgelopen maandag had ik een afspraak bij mijn plastisch chirurg. De tweede operatie ligt ondertussen bijna 3 weken achter me.
Mijn geluk kon niet op toen ik het ziekenhuis mocht verlaten. Ik moet toegeven dat ik naast een enorme opluchting toch ook wel een soort gevoel van overwinning had.

Gezien de nogal moeizame revalidatie na mijn eerste operatie verloopt alles deze keer relatief vlot. Uiteraard is mijn lichaam verzwakt en voelt niks momenteel echt goed aan maar deze keer treden er geen complicaties op en dat maakt het in mijn hoofd toch een pak draagzamer.
Al was het deze keer wel lastiger ontwaken uit de narcose en ik heb me de eerste 2 dagen ook een stuk ellendiger gevoeld.
De eerste nacht na de operatie breng je door op de midcare afdeling waar de verpleging elk uur je borst en je algemene parameters komt nakijken. De verpleegster van de nachtshift was hier blijkbaar niet zo gerust in aangezien mijn nieuwe borst enorm gezwollen stond en de doorbloeding blijkbaar ook niet optimaal verliep.
Gevolg was een bezoek van Dr. De Frene om 22u30 om zeker te zijn dat alles ok was.
Ik had de verpleging wel over mijn toestand horen praten en eveneens gemerkt dat ze nu om de 30 minuten kwamen checken in plaats van om het uur maar op dat moment ben je nog zo groggy van de verdoving dat je er niet echt verder bij stil staat.
Tenminste, dat deed ik niet tot opeens Dr. De Frene samen met de dokter van de midcare afdeling en de verpleegster allemaal samen boven mijn bed stonden te kijken naar mijn nieuwe borst. Toch ietwat angstig vroeg ik of alles wel ok was of zou komen. Mijn grootste schrik voor deze operaties was dat mijn borst zou afsterven, dat zou ik niet aankunnen.

Dokter De Frene heeft de bepaalde gave waar hij zijn patiënten vertrouwen geeft en gerust stelt. Hij weet duidelijk heel goed waar hij mee bezig is en kan dat ook op een zeer empathische manier overbrengen naar zijn patiënten. Zo heb ik het ervaren in ieder geval. Nu zou je kunnen denken dat dit toch normaal is of zou moeten zijn maar empathie is nu eenmaal iets waar niet iedereen mee gezegend is.

Ik ben iemand die beslissingen maakt op basis van mijn buikgevoel. De keuze van met welke dokters ik in zee zou gaan hing hoofdzakelijk af van de persoonlijke klik die ik met hen zou hebben.
Toen ik ergens in maart naar dokter De Cuypere van de oncologie belde om een afspraak vast te leggen voor advies had ik in eerste instantie gedacht dat ik nog een tweede of derde advies zou inschakelen. Maar ook zij bleek zo empatisch maar vooral ‘to the point’ dat ze meteen mijn vertrouwen had gewonnen. Geef mij maar de harde feiten, zo heb ik het het liefst.
Zoals ik eerder vermeldde was het dokter De Cuypere die mij had doorverwezen naar dokter De Frene die de operatie zou uitvoeren. Ook hij had meteen mijn vertrouwen gewonnen. To the point, niet rond de pot draaien: ‘Dit zijn de feiten Delphine en we raden jou dit aan’. Ik heb eigenlijk op dat moment meteen beslist. Ik zou met deze dokter in zee gaan en wou liefst zo snel mogelijk dit hele verhaal achter de rug hebben.

Mijn buikgevoel heeft me niet in de steek gelaten. Gedurende het hele traject heb ik gevoeld dat ik met zeer professionele mensen te maken had. Mijn verbazing van het resultaat was ook groot toen ik de allereerste keer naar mijn eerste gereconstrueerde borst keek. Ik had veel meer en grotere littekens verwacht.
We zijn er nog niet volledig maar ik heb er alle vertrouwen in dat alles goed komt.

Wat ik vooral super vond is dat dokter De Frene zelfs tijdens mijn revalidatieperiode thuis nooit veraf bleek te zijn.
Dit was voornamelijk toen ik die complicaties aan mijn been had na de eerste operatie. Hij mailde me regelmatig om na te gaan of alles ok was en in afwachting van de volgende consultatie stuurde ik hem foto’s door met het verloop van de genezing. Nooit had ik gedacht dat hij alles zo nauw zou opvolgen. Het geeft je een goed gevoel te weten dat je je chirurg steeds kan bereiken wanneer je met vragen zit.
En ook tijdens de consultaties die net voor de operaties plaatsvonden slaagde hij erin om me gerust te stellen. Dit zijn de momenten waar de zenuwen en angst naar boven komen omdat je beseft dat alles weer dichterbij komt.
‘Maak je geen zorgen Delphine’, zei hij telkens, ‘ik ga heel goed voor je zorgen en stop niet met opereren tot alles perfect is’. Hij heeft zich aan zijn woord gehouden. 🙂

Ik kan hem niet genoeg bedanken voor het mooie resultaat en de goede zorgen.
Uiteraard wens ik mijn ervaringen aan niemand toe maar dokter De Frene zou ik meteen aan iedereen aanbevelen.

IMG_5722

Charging batteries

Ondertussen ben ik een goede week terug van vakantie. Dit was de vakantie waar Ricardo voor geopteerd had alvorens ik mijn operaties aanging. En gelijk had hij, we hebben zo genoten! Samen met zijn ouders, zus en schoonbroer heb ik een zalige 10 dagen achter de rug. Ik kan hen niet genoeg bedanken voor de mooie momenten! Heel eventjes is het me gelukt om mijn realiteit te vergeten en gewoon te genieten. Ik moest mijn batterijen opladen voor de tijd die zal komen.

Enkele weken voor de reis ging het namelijk minder goed met me. Mijn drukke en stressvolle job in combinatie met de vele doktersafspraken en de rollercoaster aan gevoelens werden me teveel. Ik bleef echter volhouden en telde ongeduldig de weken naar mijn broodnodige vakantie af, maar de spreekwoordelijke druppel kwam de dag na mijn laatste NMR-Scan.

Toen ik ’s morgens met mijn collega’s aan de dagelijkse briefing begon kreeg ik telefoon van mijn oncoloog. Van zodra ik de telefoon opnam en haar stem hoorde kreeg ik een krop in mijn keel. ‘We hebben een onregelmatigheid in je linker- en rechterborst gevonden’, zei ze. Gezien de situatie wou ze nog een extra echo laten uitvoeren. Een echo die ik de maand ervoor ook al had gehad, samen met een mammografie. Dr. De Cuypere had ervoor gezorgd dat ik me diezelfde namiddag nog kon aanmelden bij de radiologie. Hoewel ik probeerde positief te blijven denken en mezelf sterk te houden barstte ik in tranen uit. Uiteraard was ik bang voor slecht nieuws. De gedachten ‘dit kan mij nu toch niet overkomen’ en ‘je zal maar eens net te laat zijn’ bleven constant door mijn hoofd spoken.

Om 15u meld ik me aan met mijn mama in de radiologie van het AZ Sint-Jan in Brugge. Na de echo kon ik meteen doorlopen naar de consultatieruimte van Dr. De Cuypere. Blijkbaar hadden ze na een dubbele check geconstateerd dat er niks aan de hand was. In principe zou de last dan van je schouders moeten vallen maar dat was bij mij niet het geval. Ik voelde me helemaal niet opgelucht. Ik was nog maar eens enorm hard geschrokken en zou pas opgelucht zijn als ik geen risico’s meer had.

Ik heb nog gepoogd terug te gaan werken maar begon me heel vermoeid te voelen. Ik voelde dat ik steken liet vallen en daardoor maakte ik me dan nog eens extra druk. Ik ben iemand die zich altijd voor 100% wil inzetten. Het besef dat je dat op een bepaald niet echt meer lukt vond ik heel frustrerend. Ik liep doodmoe en begon nachtmerries te krijgen van wat komen zou. Mijn dokter vertelde me dat mijn mentale en lichamelijke situatie niet bevorderlijk zouden zijn voor mijn herstel. Het is belangrijk dat je hier fit en goed uitgerust aan begint. Samen met haar en mijn regiomanager heb ik zodoende beslist om vroeger te stoppen met werken zodat ik voldoende tijd voor mezelf kon nemen.

Mijn kantoor afgeven was, en is soms nog steeds, niet evident voor mij. Vroeger stoppen met werken gaf me het gevoel dat ik zwak was. Ondertussen besef ik wel dat ik deze gedachte moet laten varen. Gelukkig heb ik super collega’s die me ongelooflijk gesteund hebben. Ik besef dat ik door de vele emoties niet altijd even aangenaam moet geweest zijn. Dus bij deze wil ik hen nog eens oprecht bedanken voor het begrip en de steun die ze me hebben gegeven. In het bijzonder mijn regiomanager Yasmina die steeds enorm veel begrip getoond heeft voor mijn situatie en me probeerde te overtuigen dat ik me geen zorgen moest maken op werkvlak. Maar natuurlijk ook mijn lieve collega’s op kantoor en uit mijn regio die alles van dichterbij hebben meegemaakt. Dus bij deze: Floreetje, Jenny, Sofie, Joyce, Dascha, Jens en natuurlijk ook Alexie en Gwenny, dank je wel voor de steun en het begrip dat ik lange tijd afwezig ben. Ik wil niet melig overkomen maar jullie gewoon laten weten dat ik dit allemaal niet vanzelfsprekend vind 😊 Xxx.

Op vandaag loop ik nog steeds moe en heb ik emotionele buien. Ik probeer gezond te leven zodat ik alle nodige vitamines binnenkrijg. De tijd gaat voorbij en het is bijna zover… en hoewel ik toch angst heb voor wat komen zal, ik zal blij zijn als het allemaal achter de rug is. Want ik ben wel nog steeds overtuigd van mijn beslissing.

 

De beslissing valt

Ik ontmoet mijn mama op de parking van het AZ Sint-Jan in Brugge. Om 9u30 hebben we een afspraak met Dr. De Cuypere, een oncoloog die volgens verschillende bronnen een zeer goede reputatie heeft opgebouwd.
Aangezien mama duidelijk nog met veel vragen en twijfels kampte vond ik het wijs om haar mee te nemen zodat ze zelf meer kennis zou opdoen van de materie en zo misschien minder ongerust zou zijn.
Ook voor haar is dit alles niet evident. Het moeder-dochter gevoel komt duidelijk wel extra naar boven bij zo’n situaties. Ik kan me goed voorstellen dat het voor een moeder toch ook zeer zwaar moet zijn als je begint te beseffen waar je dochter voor staat.

Het was de eerste keer dat ik plaatsnam in de wachtruimte van een oncologie. Hier word je wel met de harde realiteit geconfronteerd natuurlijk. Deze mensen hebben niet het geluk gehad dat ik nu heb. Ik kan dit voorkomen, zij hebben deze kans niet gekregen.

Dokter De Cuypere komt ons halen en legt ons nog eens haarfijn uit wat de mutatie van het gen juist inhoudt en wat de opties zijn. Voor de duidelijkheid heb ik voor jullie hierboven een extra menu toegevoegd met een iets meer gedetailleerde uitleg.
Ook Dr. De Cuypere opteert sterk voor een preventieve reconstructie en dit liefst zo snel mogelijk aangezien ik op mijn – bijna – 36 jaar in de risico groep val.
Op dat moment heb ik eigenlijk meteen beslist dat ik geen keuze heb; tot 90% kans op borstkanker is in mijn ogen zo goed als zeker. Ik vind mijn visie dan ook niet pessimistisch zoals sommige mensen denken maar eerder realistisch.
Het is dus kiezen tussen elke 6 maand testen ondergaan, wachten tot je kanker krijgt, hopen dat je gaat genezen en dan nog eens je leven lang in angst leven en hopen dat je niet hervalt. Neen dank u, dan kies ik liever voor enkele hardere maanden en de zekerheid dat ik ten minste borstkanker heb kunnen uitschakelen.

Dokter De Cuypere verwijst me door naar dokter Bob De Frene, plastisch chirurg, en eveneens naar dokter van de Vijver van de fertiliteitskliniek want ook daar moet ik rekening mee houden; op termijn worden ook mijn eierstokken best preventief verwijderd.
Na deze 2 consultaties wil Dr. De Cuypere me terugzien om mijn definitieve beslissing te horen.

De maandag na de consultatie met Dr. De Cuypere nemen mama en ik plaats in de consultatieruimte van Dr. De Frene. Ook hij gaf mij terug een zeer aangenaam gevoel en een zeer duidelijke uitleg. Hij opteert voor een reconstructie met eigen vet en legt ons haarfijn uit hoe dit precies in zijn werk gaat. Ik besluit zijn advies te volgen.

Met weinig verwachtingen ben ik 2 weken later aanwezig op mijn afspraak met Dr. van de Vijver. Ik ging alleen deze keer aangezien ik eigenlijk ook totaal geen idee had waarom ik ook nog bij deze dokter op gesprek moest gaan. Ik begon ondertussen af en toe best wel moe te worden van dergelijke gesprekken en had uiteindelijk toch al voor mezelf besloten wat ik zou doen.
Het werd me snel duidelijk, deze afspraak was zo goed als een wake-up call. Weliswaar eveneens zeer empatisch en duidelijk uitgelegd maar toch niet zo evident om dragen voor mij op dat moment.
Het zit namelijk zo dat men mij bewust wou maken van het feit dat ik toch niet meer zo jong ben en dat mijn biologische klok begint te tikken. Niet alleen puur gezien mijn leeftijd maar voornamelijk aangezien ze eveneens opteren voor het verwijderen van mijn eierstokken. Gelukkig kan ik hiervoor nog enkele jaren wachten, de risicogroep hier begint aan de 40 jaar.
Bijkomend is het ook zo dat je best niet meer natuurlijk zwanger wordt.
Dit is uiteraard een persoonlijke keuze maar indien je dit niet doet dan geef je je kind 50% kans dat hij of zij dit gemuteerd gen overerft. Dit is voor mij eveneens geen optie, ik wil – als ik ooit het geluk heb om mama te worden – mijn kind deze zorgen niet geven, zeker niet wetende dat ik hem of haar hiervoor had kunnen behoeden.
Voor mij persoonlijk was dit allemaal wel duidelijk en in principe heb ik altijd gevonden dat ik wel nog tijd had, ik wil wel een mama worden maar dat hoefde voor mij nog niet meteen. Ik wil eerst zeker zijn dat mijn relatie goed zit alvorens ik dergelijke stappen neem.

Volledig overstuur stap ik mijn auto in. Ik kan me enkel nog herinneren dat ik dit alles liever nog niet hoefde uit te leggen aan Ricardo. Ik was bang dat alles te zwaar zou worden voor hem. In het begin van een relatie moet je je zorgeloos kunnen concentreren op elkaar en gewoon fun hebben toch? Dit zijn zaken waar je in het begin van een relatie liever niet mee geconfronteerd wordt.
Zoals steeds stond Ricardo bij mijn thuiskomst terug klaar met een schouder en een luisterend oor. Hij is diegene die me kan kalmeren en de zaken terug realistisch doet bekijken.
We besluiten samen om stap per stap te gaan. Eerst de borstoperatie en dan zien we wel weer wat erna gaat of moet gebeuren. Ricardo vond het wel belangrijk om de operatie in te plannen na onze geplande reis eind juni. Dit vooral zodat ik maar ook wij samen onze batterijen kunnen opladen.

Enkele weken later heb ik terug een afspraak met Dr. De Cuypere om alles definitief in te plannen. Ricardo is mee deze keer, ik vind het heel belangrijk dat hij ook inspraak heeft in de planning van deze operaties.
Ik moet namelijk 2 operaties ondergaan aangezien het fysisch te zwaar is om alles in 1 keer te doen. In augustus wordt mijn rechterborst gereconstrueerd en in september mijn linkerborst.

Op dat moment kan ik alleen maar hopen dat de tijd snel voorbij gaat zodat alles zo snel mogelijk achter de rug is. Ik wil hier gewoon vanaf.