11/08/2017: Part 1 – Check ✔️

Exact een week geleden lag ik momenteel onder narcose en waren ze reeds volop aan mijn lichaam aan het werken. Vandaag, amper 7 dagen later, zit ik rustig aan mijn tafel mijn verhaal neer te tokkelen met een heerlijk koffietje en ben ik ondertussen reeds 2 dagen thuis.

De operatie is vlot verlopen. 7u hebben ze gewerkt om al de borstklieren van mijn rechterborst te verwijderen en reeds te kunnen reconstrueren met eigen vetweefsel uit mijn linkerbil. De linkerborst gebeurt dan in september.
Om 7u ’s morgens moest ik me aanmelden in het AZ-Sint Jan in Brugge. De avond voordien hadden ze me nog opgebeld om mij te vertellen hoe de check in zou gebeuren.
Ricardo en ik nemen plaats in de wachtzaal waar men ons zou afroepen om in te checken. Ik had zoveel schrik en kon mijn tranen toen al niet bedwingen.
Na de check-in aan de balie beneden mochten we ons begeven naar mijn kamer op het 13e verdiep. Ondertussen waren mama en haar man Jan ook toegekomen om me nog eens het hart onder de riem te steken.
Eenmaal boven worden we opgewacht door Amalia, een super lieve verpleegster die echt haar best deed om mij een beetje te kalmeren. Ik kreeg een operatieschort en antiflebitis kousen en toen kwam een andere verpleegster me halen om mij naar het operatiekwartier te brengen. Met een klein hartje gaf ik Ricardo, mama en Jan nog een knuffel alvorens ik de lift in werd gereden.
Toen ik in de wachtruimte voor de operaties lag zag ik Dr. De Frene reeds rondlopen in de gang op weg naar het operatiekwartier. Naast mij lag een ouder vrouwtje veel kraniger te wezen dan ikzelf. Toen ik haar iets hoorde zeggen tegen een verpleegster over een zware chemo die ze na de operatie kreeg dacht ik bij mezelf: “Delphine, aub, stop met wenen, gelukkig ben jij niet ziek!” Hoe hard ik ook mijn best deed, sterk was ik niet, geloof me.
Na enkele minuten word ik binnengereden in een soort voorruimte van het operatiekwartier. De anesthesist en zijn assistente stellen me enkele belangrijke vragen ter voorbereiding. Dr. De Frene komt binnen en probeert me meteen gerust te stellen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe tevreden ik ben van zijn zorgen. De rest is voor mij volledig blanco… Ik vermoed dat ze me snel in slaap gedaan hebben om van mijn paniekerig gezaag af te zijn. 😉

Ongeveer 8u later word ik wakker in de recovery room. Voor me hing een klok en ik kan me herinneren dat ik nog dacht dat mijn timing van wanneer ik zou wakker worden klopte. Ik was gerust, ik was terug wakker geworden. Ook al weet ik goed dat de kansen klein zijn, mijn grootste schrik was dat ik niet terug wakker zou worden.
Ik besluit mijn voornemens te volgen, mezelf niet te forceren om wakker te blijven en dommel terug in slaap. Hoe en wanneer ik naar de mid-care afdeling gevoerd werd waar ik de eerste nacht zou blijven herinner ik me in flarden.
Rond 18u voel ik een hand over mijn wang wrijven, Ricardo en mama waren er.
Ik was rustig en had eigenlijk geen pijn maar was uiteraard doodmoe. Samen met de antiflebitis kousen had ik pompen rond mijn kuiten en een verwarmd deken op mij om de doorbloeding te stimuleren.
Die nacht werd ik uiterst goed verzorgd door de verpleging van de mid-care afdeling. Elk uur kwamen ze mijn temperatuur checken en mijn borst controleren om zeker te zijn dat de doorbloeding goed verliep en mijn lichaam mijn nieuwe borst accepteerde. De grootste pijn die ik tegen de ochtend begon te krijgen is dat ik zeer moeilijk kon ademen. Mijn longen deden pijn en ik vermoed dat mijn borstkas of ribben moeten geraakt zijn.
Tegen de middag word ik naar mijn kamer op het 13e verdiep gebracht. Vanaf toen werd het lastig. Ik kon amper ademen van de pijn, kreeg koorts en had het super warm.
De nacht die erop volgde duurde eindeloos lang. De verpleegster van de nachtdienst moest op dat moment om de 2u langskomen voor een controle en heeft me super goed verzorgd. Ik smeekte bijna om pijnstillers om deftig te kunnen ademen maar kreeg al het maximum, volhouden en op mijn tanden bijten was de boodschap.
Tegen de ochtend viel ik eindelijk rustig in slaap en heb ik tot de middag kunnen slapen. Vanaf dan ging het eigenlijk beetje bij beetje bergop en dinsdag voelde ik me eigenlijk al fit genoeg om naar huis te gaan maar dat was misschien een beetje overenthousiast. Normaal gezien word je tussen dag 5 en 7 ontslagen.
Woensdag was het dan eindelijk zover, ik was goed genoeg om al naar huis te gaan! Heerlijk! Ik kon niet wachten om thuis te zijn en in mijn eigen bed te kruipen.

De revalidatie verloopt momenteel vlot. Ik ben natuurlijk niet springlevend, beetje kreupel en voel dat ik veel moet rusten. Ik moet goed voor mezelf zorgen want we zijn nog maar halfweg. Of beter, we zijn AL halfweg!
Ook emotioneel voel ik me goed. De maanden die gepasseerd zijn had ik het niet altijd even gemakkelijk om alles een plaats te geven. Nu alles effectief aan het gebeuren is voel ik me eigenlijk opgelucht en ga ik echt blij zijn wanneer alles achter de rug is.

Rusten en mezelf voorbereiden op part 2 is de boodschap nu.

❤️💋❤️

 

7 gedachten over “11/08/2017: Part 1 – Check ✔️

  1. Terug supermooi verwoord Fietje, we zijn zo blij dat je reeds halfweg bent, maar vooral
    Omdat je zo sterk was en bent.
    Samen sterk Jij en Ricardo met Bazieltje natuurlijk.
    Xxx
    Mama

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s